De Croatina is een druif die nooit echt beroemd werd maar wel overal een rol speelt. Zoals in het zuidoosten van Piemonte, in Lombardije, Emilia en de Veneto. De druif zit dan wel. zij het minimaal, in de blend van de beroemde Ripasso en Amarone!
De Croatina is donker van kleur, vol fruit en met een stevige beet. Kersen, bramen, soms wat kruidigs. Echt een druif met pit.
Bonarda verkocht als Croatina
Je hoort in Piemonte vooral over Dolcetto. Die is makkelijker. Rijpt eerder, geeft zachte wijnen die je jong kon drinken. Croatina is was taaier, met meer kleur en alcohol. Dus minder geschikt als de de dorstlesser in het karafje bij het eten. Dus men koos voor de Dolcetto en de Croatina verdween langzaam van het toneel.
In Lombardije, om precie ste zijn in Oltrepò Pavese, krijgt Croatina wél de hoofdrol. Alleen noemt men hem daar Bonarda. Bekt lekker en is handiger voor de verkoop. Een schuilnaam dus. Maar genetisch zijn het twee totaal verschillende druiven. Beetje stout dus. In Italië kan dat gewoon.
De echte Bonarda Piemontese is een oud, bijna verdwenen ras uit de heuvels rond Asti en Alba. Licht, verfijnd, en nauwelijks nog aangeplant. De Bonarda in de fles uit Lombardije is dus eigenlijk Croatina. Volg je het nog?
In Piemonte vind je de echte onvervalste Croatina nog her en der. Zoals in de Colli Tortonesi, bij Tortona. Vaak in blends met Barbera of Nebbiolo om extra kleur en body te geven. Croatina als een monocepage, dus op de solotour, is zeldzaam.
Jammer eigenlijk, want puur is de wijn lekker ruw. De druif flirt met een plank gerijpte kazen en salumi. Ook bij stevige rundvlees, bij wild, lam en gerechten met funghi porcini.
Croatina puur natuur
Onlangs proefde ik een natuurwijn van de Croatina, Il Vino e il Rose. Puur, ongefilterd, eerlijk. Geen opsmuk. Zo proef je de druif zoals hij bedoeld is: donker fruit, een tikje aards, fris zuur en die typische bite. Wijnen als deze laten zien wat er mogelijk is als je in de Croatina gelooft.
