In Piemonte gaat het altijd over Barolo. Alsof die wijn alles is wat telt.
‘In de Langhe zegt men met een air ‘wij maken wijn’. In Monferrato ook maar met iets minder borstklopperij. En in Canavese? Daar maken we wijn uit liefde, niet uit status. Daar maken we Erbaluce’ … zo sprak Monika Orsoio, wijnmaakster.
Erbaluce is een druif met karakter. Wit, fris, mineraal. Ooit beroemd, toen vergeten, nu langzaam weer herontdekt. Ze groeit rondom Caluso, in het noorden van Piemonte, op heuvels waar het vroeger wat koeler was. Vroeger, want ook hier slaat het klimaat op tilt. ‘Elk jaar is het anders’ zuchtte Monika, de vrouw van Roberto Orsoio. ‘Te heet, te nat, te veel wind. We moeten telkens schakelen. De wijn wordt elk jaar weer opnieuw uitgevonden.’
En toch, wat er in het glas zit, is puur vakmanschap. De Erbaluce di Caluso van Roberto is strak droog, met wit fruit, limoen, amandel en dat typisch Piemontese bittertje aan het eind, als een grap met een knipoog.
Wijn & spijs
Monika had nét de aardappels opgezet voor de gnocchi. ‘Wat toevallig’ zei ik, ‘dat ga ik vanavond ook maken voor de pelgrims’.
“Doe er een snufje suiker bij,” knipoogde ze. ‘Geheim van de chef’.
Erbaluce met gnocchi? Een topcombi. Zeker met boter en salie, of met citroenroom en courgette. De frisse zuren van de wijn snijden mooi door de zachte aardappel, en dat bittertje maakt alles af. Erbaluce is ook heerlijk bij vitello tonnato, gerookte forel of gewoon een antipasto met rauwe ham en geitenkaas.
Erbaluce itself
Erbaluce, een oeroude inheemse druif die al in de 17e eeuw wordt genoemd en waarschijnlijk nog veel ouder is. De druif voelt zich als een vis in het water in het terroir rond Caluso en de heuvels van Canavese, waar mineralige, zanderige gletsjerbodems en het samenspel van zon, mist en wind haar karakter vormen.
Ze heeft veel zon nodig om rijp te worden, maar houdt ook van frisse nachten om haar zuren te behouden. En laat dat nou precies zijn wat Canavese ooit bood. Een balans van koelte en warmte, uniek voor deze plek. Zelfs nu het klimaat verandert, blijft ze haar best doen. Net als de wijnmakers.Buiten deze regio doet ze het veel minder goed. Ze is kieskeurig, gevoelig, en nogal gehecht aan haar roots. Dus een druif met een eigen willetje, die nergens anders écht gelukkig wordt. Dat maakt haar zeldzaam.
