De vrijwilligers van de Via Francigena.
Tachtig Italianen, een dame uit Florida, twee Nederlanders. Mensen die een paar weken per jaar pelgrims ontvangen met koffie, een warme maaltijd, een luisterend oor. En… een dweil in de hand. Tussendoor lopen ze vaak zelf ook nog een paar etappes. Sportieve lui met tijd en een hart van goud.
Het weekend was strak georganiseerd. Goede locatie, helder programma. Omdat iedereen van ver kwam, werd er volop gecarpoold en samen met de trein gereisd. Dat is al een project op zich. Kamers en de badkamer delen, eten tussen de paters in de grote eetzaal. Veel herkenning, geroep, omhelzingen, verhalen.
Zaterdag.
Een wandeling richting het Sint-Pietersplein. Niet om er te blijven, gewoon om er even te zijn. De stad was vol, het plein afgezet. In een park vlakbij aten we belegde focaccia’s in het gras. Tussen Italiaanse families, spelende kinderen en jongeren. Een zaterdag in Rome, luid, warm en vol leven.
Een hospitalero uit Rome stopte steeds voor uitleg, zonder microfoon, midden in het verkeersgeluid.
Zondag.
Na het ontbijt was er dé jaarlijkse vergadering.
Geen notulen, wel theater, passie en georganiseerde chaos. Een nieuw onderwerp kwam op tafel. Een paar jonge Napolitanen met grote gebaren en binnen vijf minuten zat iedereen er middenin. Er moest gestemd worden. Of beter, er moest gestemd worden over de vraag óf er gestemd mocht worden.
Ik verstond de helft, maar het was heerlijk om te zien. De oudere garde zuchtte, de jongeren wilden verandering. Althans zo leek het.
Daarna was er de lunch in de grote zaal. Veel geroezemoes, borden, stemmen die langzaam wegzakten. Zoveel rumoer tijdens de vergadering, zoveel broederschap nu.
Rome in één weekend samengevat.