Ontbijt in Italië? Dat is dus geen ontbijt. Dat is koffie met iets zoets. Punt. Geen gebakken eitje of broodje jonge kaas.
Onlangs was ik met tachtig Italianen aan tafel. Net als ik, vrijwilligers op de pelgrimsroute naar Rome.
De zaal ruikt naar caffè en koekjes. Op bijna elk bordje twee frollini en een zacht bolletje met wat chocolade erin.
Het is geen grap, dit ís het ontbijt. De koekjes doop je in de koffie, inzuppare (onderdompelen) noemen ze het. Helemaal normaal.
Ze eten in alle rust en nippen tevreden van hun koffie.
In de steden gaat het iets anders. Daar ontbijten ze onderweg. Staand aan de bar drinken ze hun koffie met een cornetto, de Italiaanse croissant. Een kort praatje met de barman, een slok, een hap, en hup de dag in. Een ritueel dat minstens zo belangrijk is als het ontbijt zelf.
Ik denk aan mijn moeder. Eerst hartig, dan pas zoet, was het credo thuis. En nu zit ik hier met een chocoladekoekje in mijn caffè americano.
In Zuid-Europa doen ze dat al generaties lang. Het is te warm voor eieren en kaas. Na de oorlog werd suiker goedkoop. De colazione all’italiana was geboren: snel.
Om half één staat er gelukkig weer een bord pasta klaar.
