De Piemontesi zijn geen mensen van veel woorden. Ze zijn rustig en houden zich graag wat op de achtergrond. Geen drukdoenerij. Je zult ze niet snel op een tafel zien dansen of met wild gebarende armen een verhaal vertellen. Nee, hier gebeurt alles net even subtieler. Rustiger. In Piemonte voel je je eigenlijk geen toerist, maar meer een gast.
Noord versus Zuid
Vergeleken met het zuiden? Tja. In Napels word je bij aankomst meteen omhelst door zeven mensen die je niet kent. Bij wijze van spreken dan. In Piemonte krijg je een hand. Maar geef het even de tijd. Want als je eenmaal echt welkom bent, ben je het ook voor altijd. Dan schuift nonna zonder een woord te veel een bord dampende tajarin voor je neus, en hoef je alleen maar te eten en te knikken.
Waarom wat meer ingetogen?
Een verklaring kan zijn dat Piemonte voorheen meer bij Frankrijk hoorde dan bij het zuiden. Piemonte was lang onder het bewind van het Huis van Savoy. En het Piemontees lijkt wat op het Frans en Occitaans. Die noordelijke invloed is merkbaar, ze zijn daarom wat meer gedisciplineerd en eerder wat zakelijker dan uitbundig. Zie het niet verkeerd, het zijn zeker geen koele kikkers.
Hier voel je je geen toerist, maar gast. Misschien is dat ook waarom ik me hier zo thuis voel. Bij het eerste bezoek al.
De rijkdom van Piemonte in combinatie met de rust en stilte. Met steeds mooie uitzichten en een goed glas wijn binnen handbereik.
