Ik dacht dat ik Italië inmiddels wel een beetje kende. Toen las ik Via Italia van Rosa van Gool. Dat was soms best even schrikken.
Rosa woonde vijf jaar lang als correspondent voor de Volkskrant in Rome. Ze reisde door het hele land, keek, luisterde, sprak met mensen en schreef haar verhalen op. En ze zag méér dan pasta, pizza, la dolce vita en het eeuwige beeld van het zonnige, zorgeloze Italië.
Want waarom zijn Italianen zelf vaak zoveel minder enthousiast over hun land dan wij? En waarom zijn wij zo verliefd op een Italië dat misschien helemaal niet bestaat?
Italië, maar dan even anders
Van Gool schrijft scherp, geestig en met nieuwsgierigheid. Ze ontmoet maffiaslachtoffers, voetballende nonnen, neofascisten en een bejaarde vuurwerkproducent. Ondertussen probeert ze te begrijpen hoe het beeld van ons over Italië eigenlijk is ontstaan.
Rosa van Gool laat ook zien hoe het toerisme het zelfbeeld van Italië mede heeft gevormd. Geen land, schrijft ze, heeft zijn eigen mythe zo vervolmaakt. Verliefd worden op Italië is heel eenvoudig. Van Italië houden is, zeker als inwoner, een stuk moeilijker.
Lezend viel ik regelmatig van de ene verbazing in de andere. Gerdrik, mijn studie-en-loopmaat, en ik bespreken inmiddels elke week een hoofdstuk van Via Italia met onze Italiaanse leraar Santino. Ook hij blijkt veel van deze verhalen niet te kennen.
Zeker een boek voor wie van Italië houdt. En misschien ga je, net als ik, na het lezen ook iets anders naar Italië kijken.
