Ik ben neergestreken in Vinci. Toscane. Of eigenlijk, veertig minuten lopen naar het dorp. Mooi plaatsje met het museum over de beroemdste inwoner ooit: Leonardo da Vinci. Leonardo was natuurlijk van alle markten thuis: schilder, uitvinder, denker. De man van de Mona Lisa én van de vliegmachine. Een klas vol verveelde leerlingen probeerde, zodra de gids even niet keek, stiekem aan de replica’s van zijn uitvindingen te zitten. Wie kan dat laten?
Ik sta op kampeerplaats Casiloste Firenze, in Vinci. Een kleine familie runt de plek. Ze maken hun eigen biologische olijfolie. Natuurlijk heb ik al wat mogen proeven en ik neem zeker wat flessen mee. Ik koos dit adres omdat er een buitenkeuken is. Met afdak. ’s Avonds wordt het al vroeg donker. Half zeven is het gedaan met het licht. Onder het afdak, aan de lange tafel, is het goed toeven. Lekker koken, lezen en haken (jawel). Toscane is in deze tijd van het jaar milder dan Piemonte. Zeker ’s nachts.
Vanaf mijn daktent heb ik een fenomenaal uitzicht over de Toscaanse heuvels. (zie foto) Er is geen verkeer. Het is hier doodstil. Althans … vannacht werd ik wakker van de regen. En van wilde zwijnen die luid knorden onder de daktent. Gelukkig hoefde ik er niet uit. Hoeveel andere kampeerders hier? Geen één. Ik sta overal alleen en vermaak me prima.